ผลงานจากการไปฝึกงานที่สถานีวิจัยประมงกำแพงแสน

2008/Apr/14

ระหว่างที่ผมไปฝึกงานที่สถานีวิจัยประมงกำแพงแสน ผมทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น ทำงานเสร็จก็ไม่ค่อยมีแรงเหลือแล้ว

งานมีให้ทำทุกวัน จะมีวันอาทิตย์ที่งานค่อนข้างน้อย

สถานี ไม่มีอินเตอร์เนต คอมพิวเตอร์ผมก็ไม่ได้เอาไป

แม้ว่าในมหาวิทยาลัย จะมีตลาดนัด มีเซเว่นอีเลฟเว่น ก็ต้องใช้เวลาเดินฝ่าแดดแสนร้อนไป ประมาณ 30 นาที ไม่ทันกลับมาทำงานหรอก

แม้ว่าเพื่อนบางคนจะเอารถมอร์เตอร์ไซค์มา ผมก็ขับไม่เป็น อย่างมากผมก็ได้แค่ฝากเพื่อนซื้อของกินนิดๆหน่อยๆ

โรงครัว ก็อุปกรณ์ไม่ค่อยพร้อม

แม้ตอนนอนพักผ่อน ก็ยังไม่มีคืนไหนที่ได้หลับอย่างสงบสุข ไหนจะเพื่อนๆคุยกันเสียงดังเกิน หรือต่อให้เพื่อนไม่ส่งเสียงดัง ก็โดนยุงกัด โลชั่นกลิ่นตะไคร้ก็กันยุงไม่อยู่

กิจกรรมหลายๆอย่างที่ผมเคยชอบทำ ถูกจำกัดลงอย่างมาก

แต่อย่างน้อย ตอนนั้น ผมมีกระดาษ ดินสอ ยางลบ

ถึงจะไม่มี Modeler 3 D ไม่มี Copy-Paste ไม่มี Undo-Redo ไม่มีการปรับ Adjustment ไม่มี Smooth Tools ไม่มี Line Tools ไม่มีกระทั่ง Paint Tools ผมก็วาดรูปได้

ผมเคยคุยกับ Nicca (ผู้ดูแลเวบ Q-bix , ผู้จัดงาน Comic Expo 2007 และเป็นพี่ชายผมเอง) ว่า

"ข้าต้องการ Modeler พร้อมเครื่อง Render ในหัว ข้าจะต้องฝึกฝนเช่นไร"

Nicca "ฝึกวาดจากวัตถุที่มีอยู่จริงๆ"

ศรี "นั่นก็เป็นเพียงทำให้ข้าจำได้ ว่าวัตถุแบบไหน มุมไหน วาดอย่างไรเท่านั้น ยังไม่ทำให้ข้ามี Modeler พร้อมเครื่อง Render ในหัว สักหน่อย"

Nicca "เพิ่มต้น มันก็ต้องฝึกอย่างนี้แหละ"

ผมก็เชื่อที่ Nicca สอน ตอนกลางคืน ผมจึงออกจากหอพัก ไปนั่งวาดรูปเก้าอี้บ้าง รูปวิวบ้าง ความจริงวาดมาเยอะกว่านี้แต่คัดเอามาให้ดูแค่นี้พอ

เพื่อนผมก็ใจดี ออกไปซื้อของที่ Lotus ผมฝากซื้อแอปเปิ้ล เขาก็ซื้อมาให้ เอามาเป็นแบบวาดรูปซะ เพื่อนร่วมห้องผมเอากุ้งจากบ้านมาเลี้ยงที่หอ ผมก็ยืมมาเป็นแบบวาดรูปด้วย

ที่ซึ่งไม่ค่อยมีแสงสี ศิวิลัยส์ ไร้ซึ่งเสียงเพลงจาก Tamaki Nami , Hitomi Shimatani , Mizuki Nana , Kotoko , Jam Project ฯลฯ ไม่ค่อยมีซึ่งสิ่งบันเทิงใจศิลปินอย่างผม แถมยังคิดถีงเพื่อนฝูงเก่าๆหลายๆคนด้วย

นับวันผมจะมีชีวิตชีวาน้อยลงเรื่อยๆ จากทำงานไฟเต็มร้อย อยู่มาได้เพียง 2 ใน 3 ของระยะเวลาฝึกงาน ก็กลายเป็นทำงานเช้าชามเย็นชาม

เพื่อสร้างกำลังใจให้ตัวเอง ผมจึงต้องใช้ความทรงจำเดิมที่มีอยู่แล้ว ควบคู่กับจินตนาการอันกว้างไกล สร้างที่พึ่งทางใจขึ้นมา

ภาพข้างบนนี้ วาดโดยมีบุคคลซึ่งมีตัวตนอยู่จริงบนโลกเป็นต้นแบบ เธอคือเพื่อนผมเอง ซึ่งไม่ได้อยู่กับผม ในขณะนั้นศิลปินคนหนึ่ง เป็นศิลปินที่ความสามารถสูง

ไม่ขอบอกชื่อตรงๆว่าเป็นใคร จะรอดูว่าถ้าเจ้าตัวมาเห็นจะรู้ตัวหรือเปล่า

ยิ่งขนาดสิ่งบันเทิงใจ ยิ่งต้องใช้จินตนาการมาก

จินตนาการของมนุษย์ก็ช่างวิเศษนัก แต่งเสริมเติมแต่งจนงามขนาดนี้ได้ กระทั่งจินตนาการว่าเธอกำลังใช้ดินสอวาดเส้นเป็นปีกติดบนหลังผม ให้ผมบินไล่ตามความฝันได้